آی... نی زن ...

دیروز وقتی هوا کمی شرجی شد،تابستون رو حس کردم،حس کردم تابستون داره میاد،با بوی صبور* پیچیده تو کوچه ها،با نم شرجی صبحگاهی اش،با آفتابی که ۸ صبح چنان می تابه و داغه که انگار تنها ۳ متر بالا تر از سطح زمینه،با سایه مهربون درختای بیعار*،با سکوت ترسناک ظهر هاش،با خنکی رخوتناک کولر ها،با آسفالت نرم و بخار آلود،با خیابونای کش اومده زیر آفتاب،با بچه های تخس و سیاه سوخته تو کوچه ها، با بوی آمونیاک و گوگرد شیمیایی رازی* با جمعه ها تو رودخونه شنا کردن،با زنده شدن شهر وقت غروب،با نسیم ملایم دریا... با چرخیدن بی هدف غروبها تو شهر و از پشت شیشه های دودی مردم رو نگاه کردن ،با فهمیدن فرق بهشت و جهنم وقتی که پا رو از در خونه می ذاری بیرون و اختلاف دمای ۳۰ درجه ای رو حس می کنی...

تابستون داره میاد با برگشتن خواهرام که تابستون واحد نمی گیرند که یکی دو ماهی دور هم باشیم،تابستون داره میاد با اومدن فلامینگوها که همیشه سر راهشون مدتی اینجا می مونن و با پر و بال سفید و صورتی شون،با شکوه و زیبایی شون و یکدستگی شون و دوباره رفتنشون همیشه مبهوتم می کنند...

تابستون داره میاد،با گرمایی که تا عمق وجود نفوذ می کنه و احساساتی رو که مدتهاست می خوای سردشون کنی،گرما میده،زنده می کنه و دوباره قلبت رو به طپش وا می داره،

تابستون داره میاد،با جذابیت هراس آلودش برای من که هیچ وقت تابستونهام بی ماجرا نگذشته و همیشه ـ چه خوب و چه بد ـ هر تابستونم داستانی داشته برا خودش...

* صبور : نوعی ماهی بومی سواحل خوزستان

* درخت بیعار : درختی بدون ثمر که بذر اون رو انگلیسیا از آفریقا آوردند اینجا و با بدترین گرماها سازگاره   و به همین دلیل ما بهش می گیم  بیعار !

*شیمیایی رازی:کارخانه پتروشیمی رازی که هنوز به اسم قدیمش ـ مجتمع شیمیایی زکریای رازی ـ یا شیمیایی رازی معروفه