و بعد از اون دیگه مجبوریم مدام در برخورد با اون فرد یا افراد همون رفتار و گفتار اولیه رو در پیش بگیریم و این چرخه هی تکرار می شه و رهایی از اون دیگه به سادگی امکان پذیر نیست، به این خاطر که همه ما به دلایل مختلفی مثل غرور ،تعارف و یا کمرویی حاضر به اعتراف به اشتباهمون ،اصلاح رفتار و یا پس گرفتن حرفمون نیستیم و باید مثل پروفایلهای موبایل که هر کدوم برای موقعیتهای خاصی تعریف شدن،هی از این حالت به حالت دیگه سوییچ کنیم... در مقابل این حالت که بر اثر اشتباه و بدون قصد قبلی پیش می یاد،حالت دیگه یی هم هست که فرد به صورت عمدی و آگاهانه رفتاری غیر از رفتار معمولی اش رو در پیش می گیره که اون دیگه تحفه است...
و ریشه هر دو این حالتها به نظر من ـ البته در حالت بسیار خوشبینانه ـ نگرانی ما از مورد پسند واقع شدن نزد دیگرانه... هر وقت تونستیم با خودمون کنار بیایم که ما همینیم که هستیم چه مورد پسند دیگران باشه چه نه،اون وقته که می تونیم این پروفایلها رو کنار بذاریم و تنها خودمون باشیم، و این در عمل با حذف کلی از ناخواسته ها، به آدم آرامش می ده...
پ.ن ۱ : ببخشید که ضمیر جمع به کار بردم،قصدم تعمیم دادن هیچ کدوم از این حرفها به کسی نیست.
پ.ن ۲: حالتی رو در نظر بگیرید که دو یا چند طرف هر رابطه ،همچه روندی رو در پیش بگیرند...
پ.ن ۳: شخصی یه بار منتقدانه به من گفت که چرا همچه اخلاقی ندارم و همرنگ همه نمی شم !!!!!!